از شاخ طلایی تا بسفر: چه می‌بینید، به ترتیب

کشتی ما در حدود سه ساعت یک دور کامل می‌زند: از شاخ طلایی و از زیر سه پل بیرون می‌آید، از سرایبورنو می‌گذرد، ساحل اروپایی را رو به شمال تا پل سلطان محمد فاتح بالا می‌رود، به ساحل آسیایی می‌رود و رو به جنوب از کنار بیلربیی، اسکودار و برج دوشیزه پایین می‌آید و بعد دوباره به شاخ طلایی برمی‌گردد. هر مهمانی هر دو ساحل را می‌بیند. اینجا هر نقطه دیدنی را به ترتیب آورده‌ایم، با اینکه چیست و از کدام سمت کشتی ظاهر می‌شود.

این مسیر نمونه‌وار است: ناخدا آن را بر اساس باد، جریان آب، وضع دریا و ترافیک دریایی تنظیم می‌کند، پس بعضی شب‌ها نقطه بازگشت زودتر می‌رسد یا از فاصله بیشتری از کنار جایی می‌گذریم. اسکله و ساعت‌ها تغییر نمی‌کنند: سوار شدن از 20:00 در اسکله جیبالی، حرکت در 21:00 و بازگشت بین 23:45 تا 00:00.

خروج از شاخ طلایی: سه پل، سلیمانیه و برج گالاتا

شاخ طلایی شهر قدیمِ حصاردار را در ساحل جنوبی‌اش از گالاتا در شمال جدا می‌کند. اسکله جیبالی در ساحل جنوبی است، پس وقتی رو به شرق حرکت می‌کنیم شهر قدیم سمت راست (starboard) و گالاتا سمت چپ (port) شماست. این بخش از مسیر هنگام شام می‌گذرد و وعده‌های گرم درست وقتی می‌رسند که پل‌ها از بالای سر عبور می‌کنند.

پل آتاتورک (پل اونکاپانی)

پل اول، اونکاپانی در سمت شهر قدیم را به آزاپ‌کاپی در پای گالاتا وصل می‌کند. پلی جاده‌ای و کم‌ارتفاع روی پانتون‌های شناور است که شکل کنونی‌اش در 1940 تکمیل شد؛ ارزشش برای شما قابی است که به سلیمانیه روی تپه سمت راست می‌دهد.

مسجد سلیمانیه، سمت راست

سلیمانیه همان مسجد بزرگ روی خط‌الرأس تپه است که معمار سنان برای سلطان سلیمان قانونی ساخت و در دهه 1550 تمام شد. بسیاری آن را بهترین کار سنان می‌دانند: یک گنبد که نیم‌گنبدها آن را نگه داشته‌اند، چهار مناره، و مدرسه‌ها، حمام‌ها و آشپزخانه‌هایی گرداگردش. از روی آب، درست همان‌طور که سنان می‌خواست، بر ساحل جنوبی مسلط است.

پل مترو شاخ طلایی

پل دوم در 2014 برای عبور مترو M2 افتتاح شد و ایستگاه هالیچ درست وسط دهانه آن است. دو پایه بلندش را عمداً کوتاه نگه داشته‌اند تا با خط آسمان رقابت نکنند.

برج گالاتا، سمت چپ

آن سوی آب، برج سنگی و گردی با کلاهک مخروطی، برج گالاتاست که جنوایی‌ها در 1348 به‌عنوان بلندترین نقطه حصار مستعمره تجاری‌شان ساختند. از روی کشتی آن را بالای پشت‌بام‌ها می‌بینید، بی‌آنکه از تپه بالا بروید.

پل گالاتا

پل سوم، در دهانه شاخ طلایی، از 1845 امینونو و کاراکوی را به هم وصل کرده است؛ پل بازشوی دوطبقه کنونی به 1994 برمی‌گردد. سرتان را بالا بگیرید: طبقه بالا تقریباً در هر ساعتی از ماهیگیران پر است و طبقه پایین ردیفی از رستوران‌هاست که چراغ‌هایشان روی آب بازتاب می‌دهد.

سرایبورنو و کاخ توپکاپی

وقتی از شاخ طلایی بیرون می‌آییم، دماغه سمت راست سرایبورنو است، یعنی «دماغه کاخ»، نوک شهر قدیم. بالای دیوارهای قدیمی ساحلی، کاخ توپکاپی است: سلطان محمد دوم پس از فتح 1453 ساختش را آغاز کرد و تا اواسط قرن نوزدهم، که دربار به دلمه‌باغچه رفت، اقامتگاه سلاطین عثمانی و مقر حکومت بود. در شبی صاف، گنبدهای ایاصوفیه پشت این دماغه خودشان را نشان می‌دهند.

به راست و رو به جلو نگاه کنید تا اولین تصویر از ساحل آسیایی و برج دوشیزه (Kız Kulesi) را ببینید، که آخر شب از نزدیک از کنارش می‌گذریم. بعد ناخدا رو به شمال می‌چرخد و ساحل اروپایی سمت چپ کشتی می‌افتد.

بالا رفتن از ساحل اروپایی: از دلمه‌باغچه تا پل سلطان محمد فاتح

کاخ دلمه‌باغچه

آن نمای سفید و کشیده کنار آب کاخ دلمه‌باغچه است که در دهه‌های 1840 و 1850 برای سلطان عبدالمجید اول و به‌جای توپکاپی ساخته شد، با 285 اتاق و تالار تشریفاتی زیر لوستری از کریستال بوهمی. مصطفی کمال آتاتورک، بنیان‌گذار جمهوری ترکیه، از آن به‌عنوان اقامتگاه استانبولی خود استفاده کرد و در 10 نوامبر 1938 همین‌جا درگذشت.

کاخ چراغان

بعد از اسکله‌های کشتی بشیکتاش، نمای کشیده بعدی از سنگ کنده‌کاری‌شده کاخ چراغان است که در دهه 1860 برای سلطان عبدالعزیز ساخته شد. در 1910 در آتش سوخت، دهه‌ها به‌صورت اسکلتی خالی ماند و در اوایل دهه 1990 مرمت و به‌عنوان هتلی لوکس بازگشایی شد.

مسجد اورتاکوی

بعد پل بسفر در نما ظاهر می‌شود و درست زیر پایه اروپایی‌اش مسجد اورتاکوی است که در دهه 1850 برای عبدالمجید اول و به دست خاندان معمار بالیان ساخته شد: باروک، با دو مناره باریک و پنجره‌های بلند. مسجد در جلو و پل در بالا، پرعکس‌ترین منظره بسفر است و از روی کشتی بدون ازدحام نصیبتان می‌شود. اگر میزتان سمت چپ باشد از سر جایتان می‌بینیدش؛ تراس روباز گزینه مطمئن است (بخش کشتی در صفحه اصلی را ببینید).

پل بسفر (پل شهدای 15 ژوئیه)

اولین پل روی تنگه در 1973 افتتاح شد و در 2016 به پل شهدای 15 ژوئیه تغییر نام داد. یک بار اینجا و یک بار در راه بازگشت از زیرش می‌گذریم؛ لحظه عبور از زیر دهانه نورانی همان لحظه‌ای است که بیشتر سالن به تراس می‌رود. به راست نگاه کنید: کاخی که در پای آسیایی پل است، بیلربیی است.

خلیج ببک

پس از آرناوت‌کوی، با عمارت‌های چوبی کنار آب و جریان تندش، ساحل به داخل خلیج ببک می‌پیچد، جایی که قایق‌های تفریحی شهر زیر کافه‌های ببک و عمارت آرنووی کنسولگری مصر پناه می‌گیرند.

قلعه روملی

خلیج در باریک‌ترین نقطه بسفر تمام می‌شود، همان‌جا که دیوارها و برج‌هایی از تپه بالا می‌روند: قلعه روملی. سلطان محمد دوم آن را در 1452 و ظرف چند ماه، روبه‌روی قلعه قدیمی‌تر آناتولی ساخت تا این دو بتوانند تنگه را به روی کشتی‌هایی که به کمک قسطنطنیه می‌آمدند ببندند؛ فتح، سال بعد رخ داد. سه برج بزرگش نورافکن دارند.

پل سلطان محمد فاتح

درست بعد از قلعه، پل دوم روی تنگه است که در 1988 افتتاح شد و نامش را از همان سلطانی گرفت که قلعه زیرش را ساخت. این نقطه بازگشت است: به ساحل آسیایی می‌رویم و رو به جنوب حرکت می‌کنیم، پس ساحل نزدیک سمت چپ می‌ماند و ساحل اروپایی حالا آن سوی آب و سمت راست است.

پایین آمدن از ساحل آسیایی: از قلعه آناتولی تا برج دوشیزه

قلعه آناتولی

قلعه کوچکی که در دهانه رودخانه گوک‌سو ایستاده، قلعه آناتولی است؛ قدیمی‌تر از آن دو، که سلطان بایزید اول در دهه 1390 و در جریان تلاش خودش برای گرفتن قسطنطنیه ساخت. بسیار کوچک‌تر از روملی است و خانه‌هایی به دیوارهایش چسبیده‌اند.

کاخ بیلربیی

در پای آسیایی پل بسفر، کاخ بیلربیی است که در دهه 1860 برای سلطان عبدالعزیز به‌عنوان کاخ تابستانی و مهمانسرای خاندان‌های سلطنتی ساخته شد؛ عبدالحمید دوم پس از خلع، سال‌های آخر عمرش را همین‌جا گذراند. کاخی مرمرین و دوطبقه با باغ‌های پلکانی است که پل از بالا قابش می‌گیرد.

کوزگونجوک

کوزگونجوک، درست در جنوب پل، دهی است درون شهر: خانه‌های چوبی در امتداد یک خیابان درون دره، و یک مسجد و یک کلیسا و یک کنیسه در کنار هم. از روی آب، تکه‌ای کوتاه از نماهای کم‌ارتفاع و نورانی است.

اسکودار

اسکودار شهر بزرگ کشتی‌های ساحل آسیایی، روبه‌روی شهر قدیم است. کنار آبش دو مسجد از سنان ایستاده‌اند: مسجد مهرماه سلطان پشت اسکله‌ها و مسجد کوچک شمسی پاشا درست روی آب، از معدود مساجدی که کشتی می‌تواند از چند متری‌اش بگذرد.

برج دوشیزه

آخرین نقطه دیدنی پیش از چرخش به سمت خانه، برج دوشیزه است، روی صخره‌ای کوچک نزدیک ساحل اسکودار و در دهانه بسفر. از دوران بیزانس اینجا برجی وجود داشته؛ بنای کنونی متعلق به قرن هجدهم است که شکل امروزی‌اش را در مرمتی در قرن نوزدهم گرفت و پس از مرمتی دیگر در 2023 دوباره باز شد. افسانه‌هایش قدیمی‌ترند: امپراتوری که دخترش را اینجا حبس کرد تا از مارگزیدگی پیشگویی‌شده نجاتش دهد و مار در سبدی از میوه از راه رسید، و داستان هرو و لیاندر که نام اروپایی برج، یعنی برج لیاندر، از آن آمده است. برج نورافکن دارد و ما از نزدیک از کنارش می‌گذریم.

توالی کامل: نگاه به چپ، نگاه به راست

کل دور، به ترتیب. «چپ» و «راست» نسبت به وقتی است که رو به جلوی کشتی ایستاده‌اید؛ دریانوردان به آن‌ها port و starboard می‌گویند.

کجا بنشینیم و هر بخش کِی اتفاق می‌افتد

چون مسیر یک دور کامل است، صندلی بد وجود ندارد: هر دو ساحل یک بار از نزدیک و یک بار از آن سوی آب از کنارتان می‌گذرند. سالن در هر دو طرف پنجره سرتاسری دارد و عرشه‌های روباز جلو و عقب کشتی اصلاً شیشه ندارند، پس هر جا دوست دارید بنشینید و برای پل‌ها از آن‌ها استفاده کنید.

مسیر رفت در شاخ طلایی هنگام شام می‌گذرد: سوار شدن از 20:00 است و مزه‌ها روی میزند، و پل‌ها، سلیمانیه و برج گالاتا وقتی از کنار می‌گذرند که وعده‌های گرم سرو می‌شوند. نمایش، با هشت اجرا که ترتیبشان می‌تواند تغییر کند، در بخش بسفر اجرا می‌شود؛ ما برای هیچ اجرایی ساعت وعده نمی‌دهیم. افترپارتی، آخرین اجرای این هشت‌تا، با DJ، در مسیر بازگشت و هنگام عبور از کنار برج دوشیزه برگزار می‌شود. بین 23:45 تا 00:00 به اسکله جیبالی بازمی‌گردیم.

حتی در تابستان یک لایه اضافه برای تراس بیاورید؛ باد روی تنگه خنک‌تر از شهر است (چه بپوشیم را ببینید). اگر این را با کشتی عمومی مقایسه می‌کنید، کروز شام در برابر کشتی عمومی در شب را بخوانید.

قیمت €24.6 برای هر نفر است، روی کشتی پرداخت می‌شود و شام، نمایش کامل و نوشیدنی‌های غیرالکلی نامحدود را پوشش می‌دهد؛ پکیج نوشیدنی و ترانسفر هتل موارد اضافی اختیاری‌اند. از بخش پکیج رزرو کنید یا در WhatsApp به ما پیام بدهید.